Beschermingsmechanisme

We zijn alweer een paar dagen onderweg in het nieuwe jaar.

De goede voornemens staan nog netjes op hun plek, precies zoals je ze had bedacht.

En toch… ergens diep vanbinnen borrelt er iets.

Een gevoel dat je misschien al kent.

Iets wat zich al vaker heeft laten zien, maar waar je nog geen ruimte aan hebt gegeven.

Je hebt het weggestopt. Onder een dikke laag stof.

Of ergens achterin, achter een grote stapel verhuisdozen van het leven.

Want laten we eerlijk zijn:

we lijken allemaal meer op elkaar dan we willen toegeven.

We draaien door in de ratrace.

Dag in, dag uit.

Als in Groundhog Day lopen we steeds weer hetzelfde rondje.

Hetzelfde ritme. Dezelfde patronen.

Tot we op een gegeven moment iets cruciaals zijn verleerd: voelen.

We functioneren.

We presteren.

We gaan door.

Totdat het niet meer gaat.

En dan plakken we er een label op:

burn-out, overspannen, falen.

Maar wat als dat niet klopt?

Wat als dit geen falen is…

maar een beschermingsmechanisme?

Een systeem dat eindelijk op de rem trapt.

Een innerlijke stem die zegt: STOP.

Stop met doorgaan.

Stop met negeren.

Stop met leven op automatische piloot.

Misschien is dit wel geen einde,

maar het begin van iets nieuws.

Een harde reset.

Een moment om weer op adem te komen.

Om afstand te nemen van alles wat ‘moet’,

en opnieuw te kiezen voor wat klopt.

Want die signalen waren er al veel langer.

Je kon ze alleen niet duiden.

Je onderbewuste – dat stemmetje in je hoofd – heeft maar één taak:

jou helpen overleven.

En dat doet het feilloos.

Met signalen. Met gevoelens. Met lichamelijke reacties.

Niet om je dwars te zitten.

Maar om je wakker te maken.

De vraag is niet: wat gaat er mis met mij?

De vraag is: wat probeert dit mij te vertellen?

Misschien is het tijd om weer in contact te komen met jezelf.

Om te luisteren, in plaats van te onderdrukken.

Om te vertragen, zodat je weer kunt voelen.

En van daaruit…

een nieuwe weg in te slaan.