Januari is geen startschot. Het is een pauzeknop.
“Januari voelt voor veel mensen als een startschot.
Maar wat als het eigenlijk een pauzeknop is?”
We zijn het onszelf bijna gaan verplichten.
Nieuwe maand, nieuw jaar, nieuwe doelen.
Alsof je op 1 januari ineens een andere versie van jezelf moet zijn.
Meer discipline.
Meer plannen.
Meer doen.
Maar als je eerlijk bent…
voelt januari voor jou ook echt zo?
De natuur om ons heen doet namelijk precies het tegenovergestelde.
Bomen trekken zich terug.
De grond rust.
Alles staat op pauze — niet omdat het faalt, maar omdat het zich voorbereidt.
En wij?
Wij gaan harder rennen.
Ons brein houdt van controle.
Van bezig zijn.
Van “vooruitgang”.
Stilstand voelt onveilig, zelfs als die stilte precies is wat je nodig hebt.
Dus vullen we onze agenda’s.
Plakken we doelen op een leeg gevoel.
En noemen we dat motivatie.
Totdat het lichaam iets anders zegt.
Onrust. Vermoeidheid. Kort lontje. Slecht slapen.
Signalen die we liever negeren, omdat stoppen geen optie lijkt.
Maar misschien is januari helemaal niet bedoeld om te bouwen.
Misschien is het een uitnodiging om te luisteren.
Om even niets op te lossen.
En te voelen wat er al die tijd onder de ruis zat.
Niet alles hoeft meteen helder te zijn.
Niet elke vraag heeft nu een antwoord nodig.
Soms is vertragen geen stap terug, maar precies de beweging die je weer richting geeft.
En soms…
heb je daar een andere omgeving voor nodig.
Eén waar stilte geen leegte is, maar ruimte.
Reactie plaatsen
Reacties